شعرهاي ساسان کشوري

 

 

 

 

شعرهاي ساسان کشوري

 

چند اش بر دوش

 

چندَ اش بر دوش

              دادِ زمينِ خزان

                                       درودِ‌ مهر؟

                                        

ميانِ چند گرفته سياه روشن

گاه رَوَد گونه­ يِ مور

با صبحِ به خير بوسه­ يِ مانندم

                                            که باد مي ­آرد بوش

و تا غروب که توشه­ ي گرماشد

                                             لانه­ يِ کوچولوش 

هم انتظارِ خيره­ يِ باران

خيس

       آسمان   

خنده

از ماه

پاييزِ 77 ـ قلات

 

 

مزه­ ي زيست

 

ناپخته خامي اگر بيا!

به دهان َم

زمانه مزه­ يِ سيب

 

 

ميانه­ هايِ اين راه­ که

ماه مي­بَرَدَم

با حسّ­ي از ِنفرت

سماجت ِهرگام،

در اضطرابِ نورِ پراکنده

 سياهي­ يِ­ دُش­نام

پَرَدَم صدايي

يا هيچِ بي نفس

 

سياهي ­يِ دش­نامِ نگرفته نه

نيست راه

نرسانم َت به آه­ي

 

پاييزِ 77

 

 

ثانيه ­يِ نارام

 

آرام 

            ثانيه ­يي مي­ تپد

                                        دوباره پر

   

لانه

جايِ ديگري بايد

 

نوکي بام­ آفتاب

                         قلب­ي جفت با بهار

                                              طعمِ ميوه­ دهان­ي

                                                      

 

 

 

آرام مي­ تپد

     آشيانه

    شايد سينه ­يِ بادبان

      حکايت­ي که سرخ مي­ وزيد با پاييز

 

ثانيه ­يي آرام!

آن نيست اما جا       قرار ندارد

اين شاخه­ ها براي چيست در منقار؟

گوش­ي ندارد با زنگِ ظهرِ زمستان

و در سنگِ سالمَ­ش بر سيمِ صدا

گاهِ ناآرام

    چه مي­ داند که نوشته است.

                                    زمستانِ 78 ـ قلات

 

 

 

 

 

اصفهان

 

سپيده­ دم دنبال َش

      به اصفهان رسيدم

 

پياده از دروازه ­يِ شيراز تا لبِ خشک­رود

بالاي سي و سه پل آن­ جا

                                    ابروي خواجويِ جوان پيدا

و در چهار باغِ بوسه ­يِ عباسي َش نسيم

                                                     غرق در شب­نم

معماري­ يي قرينه ­يِ سرو

                                      در لطفِ صحنِ مسجدِ شيخ

                                                                                     يا چهل­ ستون آيينه­ يِ آب­ نماي روز

                                 

                                                                                  

 

 

فيروزه بر کمرگاه­َش رقصان نيلوفرِ آبي

لب از نگاه سيراب

هر گوشه چشم­ي مي ­دزدد

با دست­هاي ِسليقه­ چين

گزِ دندانِ نوش­ مزه­ ي ِخندان­ي که

سوقاتي خوش باشد اما

نه مي­ فروشدم هردم

در اين دو روزه درگذر.

عطرِ شب ­بو

 

عطرِ شب بو مي ­پيچد با شب

    مي پيچد شب با عطرِ شب بو

 

 

دست­ي داد به دست َم تا

                                      در کوچه دستِ بو گرفت

                                پاسخِ دستِ داده را

                                                            پيچ ­تابِ حلقه­ يِ بازو

                                                                                                               

 

 

 

عطر ِپريده­ رويِ شب

                             زلف­ي گشوده پيچ­ در ­پيچ

                                                                     شب بو،

                                    

 

                    

                     شب با

                                  دستِ عطري گيج

                                                                  در دستِ او         

                                                                        

                              

 

 

بهارِ 87 ـ شيراز

 

 

 

 

برچسب ها :

هم‌رسانی

نظر شما درباره این مطلب

نظرات کاربران