چند شعر

چند شعر

منیره پنج تنی

«اکنون میان دو هیچ»[1]

 

دست هايت را می‌گیرم

                 که غريب‌‌ترین راه‌های زمینی

                                 در دلش حک شده

از ميان اين همه راه

                         هموار

                         مواج

                         کوتاه

                          تیز

از كدامش بگذرم

تا به خودم برسم؟

 

آى عشق!

            ما گم شديم 

                در غروبى خيس از سوال

                                  لاى هجوم ثانيه‌ها

                    

كاش مى‌شد

يكى از راه‌های کف دستت را بگيرم

بروم به كودكى

به جايى كه دیگر 

               گل‌های مرده ی قالی‌اش را زنده نمى‌کند

                                                       هيچ بارانى

كاش مى‌شد

بروم

        به روزهای زنده زاینده‌رود

        به شب‌های ترانه و افسونِ خواجو

        به چهل ­و­چهار باغِ بى‌ستون

 

خانۀ کودكى

             پدر را خورد

و مادر

در بهتِ اين نشخوار

عمريست علف هرز مى ­کَند از ديوار

 

نه!

كاش مى‌شد

             دستت را بگيرم

            برويم چند فردا آن طرف‌تر

به فرداهايى

             كه هيچ خانه‌ای تو را نخورد

             رودهايش نخشكد

                     باغ‌هایش خشک زار نشود 

                                           با فريبِ آسودگى

                                      

نه!

بيا اصلا به اين دو "هيچ" سفر نكنيم

بگذار يك‌بار ديگر

          گم شويم در هم 

                       در حال

بيا بوسه‌هامان را

               نفروشيم

                         به وعده ی هیچ 

 

 

 

[1]عنوان مجموعه شعری از نیجه، فیلسوف آلمانی

 

شعر دوم

 

از ميان ِ يك آسمان پرنده در مه

                                     يك دريا ماهى

                                                جنگل­ جنگل، درخت

تنها خاطره ی آدمی­

                 مى­ ماند بر تنِ زمين

                                        پلاستيك ­هاى فناناپذير

 

 

شعر چهارم

در خواب هايم

              چرخ ­و­فلكي سوارمان مي­ كند

                                                  به بهانه ی ديدار ماه 

از زمين جدا مي ­شود

                         در مداري گمنام

                                    يكريز مي­ چرخد

ما دور از هم

ماه دور از ما

 

"شعر بخوان الياس[1]"

 

الياس

       خانه‌ کجاست

       که تمامِ پاهايت

                از روىِ خواب‌های من به سمتش می‌دود؟

كتابِ تاريخ را برمى‌دارم

ردِّ پاهايت را مى‌گیرم

           از هَراز تا هِرات

          از بَردسير تا سمرقند

          از بوكان تا بخارا 

 

اين ردِّپاي من است يا تو؟

سرخيش از خون است يا خضاب؟

 

ما گم شده‌ايم

              بین نامه‌های شاهان

             در قلب انارستان‌های قندهار

             گندمزارهای گلستان

              خشخاش‌های هيلمند

             انگورهای ملایر

             زردآلوهاى شاهرود 

  

 

خانه كجاست الياس؟

قصه را از ديروزتر بخوان

                 كه دهْ متريِ ساختمان

                 خانۀ شرم نبود و سرپنجه‌های تو

                به شاهنامه‌ها جان می‌داد

                شاهنامۀ بایسنقر

                           سربزرگ

                          ابراهیم سلطان

وقتى تو در كار نقش بودى

              قدرت در چشم‌های بادامى 

                        مى‌شکست و مى‌ساخت

                        و لهجه صراحتش را از شعر می‌گرفت

 

تو ويزاىِ جزيره‌ای دور گرفتى

و من به خودم تبعيد شدم

ما رفتيم

          و خانه 

              هر روز 

                    كوچك­تر شد

الياس!

از دو وجب بالاىِ خاك

                        بى‌شمار ديوار مى‌بینی

                                       به رنگ خون

                                    که نامشان خانه است

كتاب‌های جغرافى

          اسم‌های سخت‌تری 

                 روی دیوارها می‌گذارند 

                              یا کتاب‌های تاریخ 

                              روی صاحب‌خانه‌ها

                              روی مهمان‌ها

                              میزبان‌ها؟ 

                             آق‌قویونلوها

                             قراقویونلوها

                             هَرَيو و خیوه سخت‌ترند 

                             یا هِرات و خوارزم؟

                             هگمتانه و ساريكا

                             يا همِدان و سرخس؟

 

خانه كجاست؟

حالا كه فشردن چند شمارۀ ناقابل

                 بی‌زحمت مى‌نشانَدَتْ سرِ سفرۀ کودکی 

                 یا مى‌رود بر لب‌های محمد  

                                     تا برايت هِى بخواند!

 

الياس 

اندوهِ صداى تو در من نشت مى‌کند

و پيش از آن‌که

              غرق شوم

               در هزار زنى كه من نيست

مى‌پرسم

           خانه كجاست؟

و چشمم می‌افتد

               به من‌هایی كه به هم نمى‌رسند

               يكى مى‌خواهد

                     قهر كند 

                            برود با دريا

             يكى مى‌خواهد

                             انقلاب كند

                             قاطیِ تاریخ

       يكى مى‌خواهد

                         خودش باشد

من زير پوستم

               آواره شدم

 

 

تو جزيره‌ای را می‌شناسی

که مرا مجبور نكند

                     خودم را منتشر كنم؟

جايى كه اسمش خانه باشد

                    اما دريا و درختش

                    بیگانه‌ام نخوانند؟

 

 

گاهى نيازى نيست 

                     غربت 

                     به وسعتِ غارِ ميانِ

                     قزوين و قندوز باشد

گاهى 

       بين اسلام‌شهر و آزادشهر 

        غریب‌تری

 

الیاس!

شعر بخوان

              كه از ياد نبرم 

              خانه‌ها کوچک و بزرگ می‌شوند

              اسم‌ها سخت و آسان

              مرزها دور و نزدیک 

              و ما هنوز در پىِ خانه‌ایم

شعر بخوان 

            تا به ياد آورم

            خانه را سر پنجه‌ها و شعرها مى‌سازند

و تاريخ 

روايتِ رد پاهاييست 

               كه به خانه نمى‌رسند

                                

                                   

 

منیره پنج‌تنی

٥ مرداد 1396

 

 

 

 

[1] «شعر بخوان الیاس» را منیره پنج­تنی در استقبال از شعر «برایم بخوان محمد» الیاس علوی شاعر افغانستانی سروده است. شعر بخوان الیاس برای نخستین بار در فضای مجازی در کانال «تو مشغول مردنت بودی» منتشر شد.

 

 

 

برچسب ها :

هم‌رسانی

نظر شما درباره این مطلب

نظرات کاربران