سه شعر از مارگرت اتوود

سه شعر از مارگارت اتوود

 

ترجمه ي رضا پرهيزگار

 

صبح در خانه يِ سوخته

در خانه يِ سوخته صبحانه مي خورم

مي فهمي که: خانه اي نيست، صبحانه اي نيست،

با اين همه من هستم.

 

قاشقِ ذوب شده کاسه يِ ذوب شده را مي خراشد.

جز من کسي درخانه نيست.

 

کجا رفته اند، خواهرم  برادرم، پدر و مادرم؟ کنار ساحل،

شايد. لباس هاي شان هنوز از چوب رختي آويزان اسست،

 

ظرف هاي شان کنار سينکِ ظرف شوئي تلنبارشده،

که کنار بخاريِ هيزميِ توي ديوار ست،

با شبکه يِ آهني و کتريِ دود گرفته اش،

 

همه يِ جزئيات روشن است،

فنجانِ حلبي و آئينه يِ خراشيده و موج دار.

روز روشن ست و بي ترانه،

 

درياچه آبي، جنگل نگران.

در مشرق ساحلي از ابر، خاموش بالا مي آيد، هم چون نانِ سياه.

پيچ و تاب در مشمع روي ميز را مي توانم ببينم،

تَرَک هاي آينه را مي توانم ببينم،

وآن شعله ها را که آفتاب برآن ها مي کوبد.

 

دست ها و پاهايِ خودم را نمي توانم ببينم

و بدانم اين فريب است يا رحمت،

که باز در اين خانه ام،

که در آن همه چيز ديرزماني ست به پايان رسيده،

کتري و آينه،قاشق و قدح،

و ازجمله تنِ خودِ من،

 

و ازجمله تني که داشتم،

وازجمله تني که دارم

 نشسته پشت اين ميزِ صبحانه، تنها و خوشبخت،

 

پايِ برهنه يِ کودک، زغال شده بر الوارِ سوخته يِ کف اتاق

(بفهمي نفهمي مي توانم ببينم)

در لباس هايِ شعله ورم، زيرپوشِ سبزِ نازک

و تي-شرتِ چرکِ زرد،

که تنِ جزغاله، موهوم و فروزان مرا درخود دارند. سيماب

                                                                                                                            [1995]         

                                                                                                                    

 

 

روزنامه خواندن کار خطرناکي است    

 

 وقتي در جعبه يِ پر از ماسه

قلعه هايِ خوشگل مي ساختم،

گودال هايِ عجول

از اجسادي که با بولدوزر مي روبند پر مي شد

 

و وقتي، سر و زلف آراسته و تميز، به مدرسه مي رفتم

گام هاي ام بر ترک هاي آسفالت بمب هايِ سرخ مي ترکاندند.

 

حالا بزرگ شده ام

و باسواد، و با آرامشِ يک چاشنيِ انفجاري

رويِ صندلي ام نشسته ام

 

و جنگل ها در آتش مي سوزند،

لايِ بوته ها سرباز کارگذاشته اند،

ونام هايِ رويِ نقشه هايِ دشوار با دود به هوا مي روند.

 

آرمان، خودِ منم، من تلّي از عروسک هايِ

 شيميائي ام، تنم ابزاري مرگبار ست،

با عشق نزديک مي شوم، دستان ام مسلسل اند،

حسنِ نيّت هايم مهلک اند.

 

حتي چشم هايِ منفعلم

به هرچه نگاه کنند آن را

به يک عکسِ سياه وسفيد جنگيِ پرچاله چوله بدل مي کنند،

چطور

مي توانم خود را کنترل کنم

 

روزنامه خواندن خطرنا ک است.

 

هربار روي يکي از کليدهايِ

ماشين تحرير برقي ام فشارمي دهم،

واز درختانِ آرامش بخش حرف مي زنم

 

دهکده يِ ديگري منفجرمي شود.

 

                                                                                                                             [1968]

 

دستِ مرا مي گيري

 

دستِ مرا مي گيري و

ناگهان مي بينم مشغول تماشايِ فيلمي مبتذل ام،

فيلم ادامه پيدا مي کند و

عجيب است که مجذوب آن شده ام

 

با حرکتِ آهسته مي رقصيم

درهوائي که از کلماتِ قصار بويِ نا گرفته

پشت گلدان هايِ بزرگ و بي پايان ديدار مي کنيم

از پنجره هايِ اشتباهي بالا مي روي

 

ديگران دارند سينما را ترک مي کنند

اما من هميشه تا آخر مي مانم،

پول داده ام، مي خواهم ببينم

آخرش چه مي شود.

 

در وان هايِ اتفاقي بايد ترا،

که مثلّ دود و نوارفيلم ذوب شده

به تنم چسبيده اي،ازپوستم پاک کنم

 

         بايد بپذيرم

عاقبت، معتاد شده ام،

بويِ ذرتِ بوداده و مخملِ کهنه

هفته ها درهوا مي ماند.

                                                                                                                1973

 

 

برچسب ها :

هم‌رسانی

نظر شما درباره این مطلب

نظرات کاربران