دوباره انتزاع

دوباره انتزاع[1]؟

نوشته‌ی چارلز دارونت[2]

ترجمه ی شیوا قنبریان

 

در سال 1940، پیت موندریان[3] از انگلستان به آمریکا سفر می‌کند و در نیویورک مستقر می‌شود. سه

سال بعد، در همین شهر از دنیا می‌رود. دو سال قبل از آن، این هنرمند نئو-پلاستیکِ[4] هلندی در لندن زندگی می‌کرد. موندریان به لندن نقل مکان می‌کند نه به دلیل وحشت از جنگ بلکه به خاطر گفته‌ی آلفرد اچ بار[5]، بنیان‌گذار موزه‌ی هنر مدرن در نیویورک که گفته بود انگلستان تنها مکانی هست که هنر انتزاعیِ ناب در آن زنده است. آلفرد اچ بار، اشتباه می‌کرد!

انگلیسی‌ها همیشه رابطه‌ای عجیب و غریب با هنر انتزاعی داشته‌اند. گاهی به نظر می‌رسید که هنر انتزاعی در انگلستان، در شُرفِ تبدیل شدن به سبک ملی است. این جریان به سال 1938 برمی‌گردد. زمانی‌که موندریان به انگلستان نقل مکان می‌کند. نقاشانی هم‌چون بن نیکلسون[6] و جان پایپر[7]، آثار انتزاعی نابی را خلق می‌کردند که به طور جدی تحت تأثیر هنرمندان هلندی بود.

 نقاشی انتزاعی اثر بن نیکلسون 

            نقاشی انتزاعی اثر جان پایپر

در سال 1940، زمانی‌که موندریان انگلستان را به مقصد آمریکا ترک می‌کند، هنر انتزاعی در انگلستان به طور غیر رسمی ممنوع می‌شود. اما دوباره در دهه‌ی 1960 بر سر زبان‌ها می‌افتد و مشهور می‌شود. مهم‌ترین آثار انتزاعی این دوره متعلق به نقاشانی چون بریجیت رایلی[8] و پاتریک هرن[9] است.

 نقاشی انتزاعی اثر بریجیت رایلی                                 

اما این دوره‌ی بازگشت به نقاشی انتزاعی در انگلستان دهه‌ی 1960، عمری کوتاه داشت. چرا که این بار کلیت نقاشی مورد هجوم قرار می‌گیرد. هجومی که از سیستم آیرونی (کنایه‌پردازی) پست مدرنیسم و سخت‌گیری‌های نظریِ هنر مفهومی نشأت می‌گیرد. به این ترتیب نقاشی انتزاعی، به طور ویژه، به دلیل ماهیتش که اغلب با سختی بسیار به واژه درمی‌آید، مورد هجوم قرار می‌گیرد.

به این ترتیب دیدنِ نمایشگاهی از آثارِ پنج هنرمند منتخب (دانش آموزان فینالیست)، هیجان‌انگیز است. مانند آثار دیگر منتخب‌ها، این نمایشگاه، حقیقتی را درباره‌ی انتزاع، فارغ از هر گونه وسیله‌ی تأیید شده‌ی جهانی، پیشنهاد می‌کند. به طور کلی، هنر انتزاعی خارج از مسیر اصلی هنر قرار نمی‌گیرد. بلکه هنر انتزاعی عبارت است از بخشی از فرآیند خلق آثار هنری از طریقِ "قطع کردن و به جلو راندنِ[10]" مسیری که ما در حال حاضر در آن هستیم. هر یک از این پنج هنرمند در این نمایشگاه، کاملا معاصر هستند و در راهی که هر یک در پیش گرفته‌اند با مسائل هم‌عصرشان درگیر هستند. این هنرمندان هم‌چنین جوان هستند. میانگین سنِ هنرمندانی که در اولین نمایشگاه abstract critical Newcomer Awards انتخاب شدند، 27 سال بود. این موضوع به طور ضمنی به یک مسئله‌ی جالب اشاره دارد.

نقاشی انتزاعی، در بیشتر مدارس هنری انگلستان، حداقل به مدت 20 سال گذشته، پیرو شیوه‌های مرسوم نبوده است. بر فرض اگر شخصی مایل می‌بود درباره‌ی هنر اینستالیشن[11]، هنر اجرا[12] و یا ویدئو یاد بگیرد و یا جریان‌های مربوط به آن‌ها را دنبال کند، هیچ فقدان و کمبودی برای پیگیری این هنرها و آموزگارانی که وی را در بطن این هنرها قرا دهند وجود نداشت. در حالی‌که در مدارس انگلستان بعد از جنگ جهانی دوم، نقاشان انتزاعی فرصتی بسیار کم‌تر در اختیار داشته‌اند. به طور وسیع دانش آموزان می‌بایست انتزاع را دوباره خلق می‌کردند و آن را ارتقاء می‌دادند. در حالی‌که به طور هم زمان، آلمانی‌ها سنتی قوی‌تر داشتند تا آن را دستاویز خود قرار دهند. این که در سال‌های اخیر، تنها جایزه‌ی نقاشان انتزاعی در انگلستان، جایزه‌ی ترنر[13] است، اتفاقی نیست! تنها جایزه‌ای که برای نقاشان انتزاعی در نظر گرفته شد و ارتقاء پیدا کرد.

در این دوران، هنر انتزاعی به همان تازگی و نو بودنِ دستاوردهایش است. برای پاسخ داده به این پرسش که "انتزاع چیست؟" پنج هنرمند شرکت کننده در این نمایشگاه، پنج پاسخِ متفاوت را به واسطه‌ی آثارشان بیان کرده‌اند. در نگاهی اجمالی زارا ایدلسون[14] در تابلوی "در باغ[15]" به نظر می‌رسد که سنت شعریِ انگلستان را دنبال می‌کند. اگرچه نگاهی دوباره به این تابلو، چیزی خشن‌تر و خطرناک‌تر پیشنهاد می‌کند که در حال وقوع است!

 نقاشی انتزاعی اثر زارا ایدلسون

 

دَن روآچ[16] نیز تاریخ انتزاع را درک می‌کند. مردم دنیایِ آثار انتزاعی وی را با شکل‌های شش ضلعی به مانند شبح‌های لرزان که جمع  و متفرق می‌شوند (مانند سلول‌های زنده) درک می‌کنند.

نقاشی انتزاعی اثر دن روآچ

 در نقاشی‌های سیاه، مانند برف[17] اثر گوئنان توماس[18] ، خودِ نقاشی مانند نامش، با ایده‌های زیبایی از طریق انصراف دادن از آن‌ها، بازی می‌کند.

لبه‌های نقاشی انتزاعی جک سوزرلند[19] به نام Prosecution of the Grand Dreamبه سمت انتزاع هندسی حرکت می‌کند در حالی‌که هم زمان ما را به دنیای رؤیاییِ سه بعدی نما و دقیقی، هدایت می‌کند.

  Prosecution of the Grand Dream اثر جک سوزرلند

     مجموعه‌ی Looking Good اثر کتی کیرباچ[20]، شکل‌های بسیار دقیق و قواعد ریزبین و ظریف را برای نیل به نتیجه‌ای غیر قابل پیش‌بینیِ رمزی و شاعرانه، به خدمت می‌گیرد.

 نقاشی انتزاعی اثر کتی کیرباچ                                      

در این نمایشگاه، صدایی واحد از آثار به گوش نمی‌رسد. همان طور که از ماهیت هنر انتزاعی انتظار می‌رود، آثار هر یک از پنج هنرمندِ مذکور، حال و هوا و فضای ویژه‌ی خودش را دارد. تنوع مقیاسی‌ست از قدرت و نشانه‌ای‌ست از رشد و بالندگی! شاید نظر آلفرد بار، بنیان‌گذار موزه‌ی هنر مدرن در نیویورک، که گفته بود انگلستان تنها مکانی هست که هنر انتزاعیِ ناب در آن زنده اس، درست باشد! چرا که تمامِ این آثار متنوع و ناب در انگلستان شکل گرفته‌اند.   

 

 

 

 

 

[1]- Abstraction again?

[2]-  : Charles Darwentمنتقد هنری درIndependent on Sunday

[3]- Piet Mondrian

[4]- Neo-Plasticist

[5]- Alfred H Barr

[6]- Ben Nicholson

[7]- John Piper

[8]- Bridget Riley

[9]- Patrick Heron

[10]- cut-and-thrust

[11]- installation

[12]- performance

[13]- Turner-Prize-winning

[14]-Zara Idelson

[15]-In the Garden

[16]- Dan Roach

[17]- Black, like snow

[18]- Gwenann Thomas

[19]- Jack Sutherland

[20]- Katy Kirbach

برچسب ها :

هم‌رسانی

نظر شما درباره این مطلب

نظرات کاربران