لاية جاودانگي

لاية جاودانگي

شعر بلند زاينده رود

آنيما احتياط

 

~

 

[فضا:

ابروي کور   وحشت کژدم را سياه کرد

تا زهر بينايي

مکرر باشد

 

[زمان:

زاينده‌رود مادر اصفهان است ]

 

[مكان:

و صيد كرده باشي از ميان بوته‌هاي بلال    لاله در     استخوان زن]

~

 

 

~

 

[فضا:

تايال آن که برمي‌غرد     

چندِ کوه    کوه   

و فاخته‌ها     

بر معماي باغ‌هاي گردو     چرخ مي‌زدند]

 

[زمان:

سروهاي تاب ناك

قد مي‌كشند       با دهان تو/ كلام شده بود ]

 

[مكان:

خورشيد كه بالا بيايد از چشم‌هات / بالا‌تر  (هنوز بالاتر) ]

~

 

 

 

لاية سکوت

 

طرح اول

~

از روي خاک باغچه يک کتاب لغت مي گذرد

وشيارهاي خاک را ژرف تر مي کند

 

بعد

اسطرلابي که با آن دريا را رصد کرده بودند

از زير خاک نمايان مي شود

 

 

درخت نارنج مي گويد : " اين جا ايستگاه قطار است"

 

 

عروس ها را با مرواريدها

در اطراف ذغال سنگ ها بخور مي دهند

وشهرهاي ساحلي 

با ماه و کوسه هاي يشمي

                                     سوار قطار مي شوند.

~

 

طرح دوم.

~

تمام صخره       رگ بود

وخون              بلوط کهن سال بالاي ماه

 

 

آن گاه تپيدن تو آغاز شد

وچند بار خطوط مغشوش

                                    در پيشاني ام به جنب و جوش افتادند

 

 

ماه را در چمدان قهوه اي ات لاي برگ ها مي پيچاني

 

 

 

ايستگاه

تمام

صخره بود

 

رگ بود

~
طرح سوم.

~

کودک نرگسي که برآب ها مي گستراني

لاجرم

خون من انگار سنگي است

                                   که برمدار سياره اي فرسوده باشد

 

 

يک اتفاق ساده :

"مرغان ماهي خوار برآب ها هجوم آورده اند"

 

 

 

قاب کجاست ؟

چگونه تصوير اسبي در قاب

سنگي مي شود فرسوده برمدار خون ؟

گيسويت کجاست ؟

 

 

آن گاه نرگسان تو برآب شکوفه مي دهند

واسب ها

شهاب هاي مسطور را

                            به اتفاق هاي تو تبديل مي کنند

 

لاية جاودانگي

شعر بلند زاينده رود

~

 

[فضا:

ابروي کور   وحشت کژدم را سياه کرد

تا زهر بينايي

مکرر باشد

 

[زمان:

زاينده‌رود مادر اصفهان است ]

 

[مكان:

و صيد كرده باشي از ميان بوته‌هاي بلال    لاله در     استخوان زن]

~

 

 

~

 

[فضا:

تايال آن که برمي‌غرد     

چندِ کوه    کوه   

و فاخته‌ها     

بر معماي باغ‌هاي گردو     چرخ مي‌زدند]

 

[زمان:

سروهاي تاب ناك

قد مي‌كشند       با دهان تو/ كلام شده بود ]

 

[مكان:

خورشيد كه بالا بيايد از چشم‌هات / بالا‌تر  (هنوز بالاتر) ]

~

 

 

 

لاية سکوت

 

طرح اول

~

از روي خاک باغچه يک کتاب لغت مي گذرد

وشيارهاي خاک را ژرف تر مي کند

 

بعد

اسطرلابي که با آن دريا را رصد کرده بودند

از زير خاک نمايان مي شود

 

 

درخت نارنج مي گويد : " اين جا ايستگاه قطار است"

 

 

عروس ها را با مرواريدها

در اطراف ذغال سنگ ها بخور مي دهند

وشهرهاي ساحلي 

با ماه و کوسه هاي يشمي

                                     سوار قطار مي شوند.

~

 

طرح دوم.

~

تمام صخره       رگ بود

وخون              بلوط کهن سال بالاي ماه

 

 

آن گاه تپيدن تو آغاز شد

وچند بار خطوط مغشوش

                                    در پيشاني ام به جنب و جوش افتادند

 

 

ماه را در چمدان قهوه اي ات لاي برگ ها مي پيچاني

 

 

 

ايستگاه

تمام

صخره بود

 

رگ بود

~
طرح سوم.

~

کودک نرگسي که برآب ها مي گستراني

لاجرم

خون من انگار سنگي است

                                   که برمدار سياره اي فرسوده باشد

 

 

يک اتفاق ساده :

"مرغان ماهي خوار برآب ها هجوم آورده اند"

 

 

 

قاب کجاست ؟

چگونه تصوير اسبي در قاب

سنگي مي شود فرسوده برمدار خون ؟

گيسويت کجاست ؟

 

 

آن گاه نرگسان تو برآب شکوفه مي دهند

واسب ها

شهاب هاي مسطور را

                            به اتفاق هاي تو تبديل مي کنند

~

 

 

گو- دال

ناوار

لاية اول :

~

انگُ- شت    به بالا    روي به بال- آ

جراحت از سنگ و عسل             طاق به زا(ها) ويه دارد

 

خاربن   بي هوده نرسته است

گوشوار تيغ    ژ      آژ

گواه عطر گردو     کتف هاي تلخ او بود

~

لاية دوم :

~

گو- دال . با لباس سياه. / جراحت. با لباس سرخ.

کلاغ در قفس. به پاي کلاغ يک توپ پينگ پنگ بسته شده است.

 

گو- دال کنار رودخانه گودالي حفر کند.

جراحت هيزم بياورد کنار گودال بياکند.

جراحت، گو- دال را در گودال چال کند. کلة گو- دال را بتراشد. موهايش را لاي موم بپيچد. با مرکب قرمز روي پوست سر گو- دال دايره بکشد. ميان دايره چند خط مرموز بنويسد. هيزم ها را به آتش بکشد. آتش که فرو نشست ، موم را روي ذغال ها بياندازد. موم که سوخت و خاکستر شد کلاغ را از قفس آزاد کند.

 

يک. حضور مردم تا فاصلة دو متري جايز است .

دو. گو- دال جوان تر از جراحت باشد.

سه . موم را اگر يکي از مخاطبان در آتش بياندازد ، جايز است .

چهار. اتمام اجرا زماني است که فردي غير از جراحت ، گو- دال را از گودال بيرون بياورد.

~

 

کتاب ها :

سمفوني هاي آنيما يا ... . شعر . نشر پارسا . (برندة جايزة شعر کارنامه)

گوش هاي هر کس غارهاي کلة اوست در غارهاي تا به نيايش بنشينيد. شعر . نشر نگيما. (برندة جايزة شعر جوان)

رصد کردن خواب افلاکي با تلسکوپ سرب . شعر . نشر سخن گستر

 الفاظ سپيد را هنوز مي بينم . شعر . نشر نگيما

حفره هاي تاريک و نمور. نمايشنامه. نشر افراز

ضيافت در نثر باغ انجير. نمايشنامه . نشر نگيما

مانند کسي که آوازش را فراموش کرده است . رمان . نشر داستان

اتمسفري از جهان طيف ها . ناوار. ( تيراژ محدود براي موزه هنرهاي معاصر)

 

 

برچسب ها :

هم‌رسانی

نظر شما درباره این مطلب

نظرات کاربران