کوتاه در باب تجربه هاي محيطي

 

کوتاه در باب تجربه هاي محيطي

عليرضا امير حاجبي

مطلب زيادي براي گفتن ندارم که چشم بايد نظارگر باغ نظر باشد و نه کلاماين مجموعه آثار در حوزه هنر محيطي تفاسير مختلفي را به همراه آورده است.اين جاي خوشحالي است. هدف نهايي من در اين مجموعه مطالعه و جستجو در محيط بود و اين که چگونه مي توانم با محيط پيرامون ارتباط برقرار کنم.

هنرمندان بسيار با ماده ايي به نام آينه دست به خلق اثر هنري زده اند. از رابرت اسميتسون و هانس ماک گرفته تا آنيش کپور و سوگيموتو. اين جذابيت خارق العاده که سري نيز در اسطوره ها و عرفان دارد دامان من را نيز گرفت و نتيجه اين گرفت و گير همين است که مي بينيد. از اين هنرمندان بزرگ تاثير پذيرفتم و به تکرار مکررات پرداختم، که تکرار سرچشمه لذت است.


شايد تفاوت کار من با بزرگان در اين باشد که محيط را کمي اختصاصي تر کردم و به سراغ سازه هاي تاريخي رفتم. هنر جديد را در کنار هنر گذشتگان قرار دادم. بدون هيچ آسيب و خدشه ايي. چه در محوطه باستاني شهر يري، چه در مقابل سازه زيباي پل خرانق و چه در برابر يخچال خشتي ميبدکار سخت و حساسي بود. کنشي ميان رشته ايي و بينا متني. بايد روي بالش قدمت و سنت معماري فکر و ايده ها را مي خواباندم. بدون ايجاد اغتشاش. با توجه به محيط و فرم سازه ها.از اين تجربيات خرسندم.راه جستجو و مشاهده را براي خود بي پايان مي بينم.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        تهران
تابستان نحس يک هزار و سيصد و نود و پنج شمسي

برچسب ها :

هم‌رسانی

نظر شما درباره این مطلب

نظرات کاربران