شبانی

 

 

شبانی

شعرهایی از وحید داور

 

شبانی 2

 

 

در شعر خویش چه می بینی؟

و رستگاری ی تو در چیست؟

من دیده ام شبی که دو باغبان

تا جوی آبشار قلات را بر کَرت هاشان شکسته اند

تَش کرده اند و شعر مرا زیر چنار پیر خوانده اند

جایی که جن گهواره جنبانده و کبک

                                            از خواب مار پریده ست

 

 

شبانی 5

(نیایش)

 

در اورشلیم برین ام

سریر بلندی ست

که دوستان ام برای مان

با آب رعد و آتش باران تراشته ند

و پایه های یخین اش از صدای عبور مهمانداران و چرخ دستی ها

نمی شکند

 

ای آسمان پرفرشته ی بی خلبان

ای ابرهات یک رشته باد، یک پشته برف

وقتی که چرخیدی و باز از قرن های قرن گذشتی

عقد مرا با مادرم ببند

و دست هامان را جایی به دست هم بسپار

که لای چمن های اش

نه سکه افتاده باشد و نه پاره ی زنجیر طلا

آن جا بهل که تاج بسازم با اسطوخودوس و

از بال سنجاقکان خشکیده بر خار انار

سندل به پای اش ببافم

 

آنک عروس من!

آنک عروس من!

 

 

 

شبانی 9

 

پدر که مُو غرس کرده بود

از چنگِ تاک، انگور سیراب کشید و در کام ات فشرد

و مادرم به کاروانیان سپرد

که دوشیزه ترین عطر فنیقی را

                                   برای ات از شام بیارند

زنجیر فلس ات که درخشید

خواهرکان ام گفتند،

                      "چه شاه ماهی ی نیکویی!"

و جامه های اطلس شان را

                              به مهره های عقیق آراستند

                                                            تا پیش پای ات بگسترند

تو می خرامیدی و سیبی سرخ

                                  بر آب پیش می آمد

پس چون گرفتم ات، جار کشیدم: "های!

                                            اینک عروس من!"

و خواهران جوان ام هلهله سَر دادند

تو نیز جغجغه جنباندی و پوست افکندی

و آبِ رَز افشاندی

                   که بوی گور می داد و لهیب می کشید

 

 

به تاک سوخته سوگند

                        که در مغاک ات خار خواهد رُست

و دردِ زِه خواهی داشت

                          بی که بزایی

و جاودانه

بر شکم ات خواهی خزید و

                              خاک خواهی خورد.

 

 

7 مارس 2017

17 اسفند 1395

لیورپول

 

برچسب ها :

هم‌رسانی

نظر شما درباره این مطلب

نظرات کاربران